Φαίνεται ότι οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις έχουν καταστεί σύμφυτο χαρακτηριστικό του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, στο πλαίσιο του οποίου, εξέχοντα ρόλο διαδραματίζει το πλασματικό-χρηματικό κεφάλαιο. Σχεδόν μια εικοσαετία που χαρακτηρίζεται από συνεχείς χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις οποίες έχουν χαθεί δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων, το κόστος των οποίων κάθε φορά καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι με την χειροτέρευση των όρων εργασίας τους (μισθοί, ωράρια, ασφάλιση) πράγμα που συνεπάγεται την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης τους από το κεφάλαιο και τον γενικότερο περιορισμό δικαιωμάτων και κατακτήσεων. (Δημοφάνης Παπαδάτος, Εφημερίδα ΠΡΙΝ 19/10/2008)

Δραματικές είναι οι κοινωνικές επιπτώσεις στις ΗΠΑ από την κρίση, καθώς πέρα από τις απολύσεις και την ανεργία 2 εκ. άτομα έχουν χάσει μέχρι στιγμής τα σπίτια τους λόγω των κατασχέσεων, τονίζει ο Κώστας Λαπαβίτσας, μαρξιστής καθηγητής στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και συγγραφέας (μαζί με τον Μακότο Ίτο) του βιβλίου Πολιτική οικονομία του χρήματος και του χρηματοπιστωτικού συστήματος (Εκδ. Πολύτροπον). (αναδημοσίευση συνέντευξης από την εφημερίδα ΠΡΙΝ 12/10/2008)

Οι ραγδαίες και δραματικές εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία κατά τις τελευταίες εβδομάδες έχουν εύλογα οδηγήσει σε μια έντονη και αγωνιώδη συζήτηση μεταξύ ειδικών και μη. Τα ζητήματα και ερωτήματα που εγείρονται είναι, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Η αιτία της κρίσης πηγάζει από την ανεξέλεγκτη και ανεύθυνη συμπεριφορά των κερδοσκόπων ή υπάρχουν βαθύτερα αίτια; Η υπερ-επέκταση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η αντίστοιχη σοβαρότατη κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, αποτελούν μεμονωμένα φαινόμενα που μπορούν να απομονωθούν από τη λεγόμενη ‘πραγματική οικονομία’, περιορίζοντας έτσι τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης, ή είναι πολύ πιθανό η κρίση αυτή να πυροδοτήσει μια πιο εκτεταμένη οικονομική κατάρρευση και μια βαθιά ύφεση του καπιταλισμού; (του Γ. Λιοδάκη, Καθηγητή στο Πολυτεχνείο Κρήτης)

Στην αρχή ήταν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Πολυεθνικές, πολυκλαδικές και υπεραιωνόβιες που με τα μεγέθη τους προκαλούσαν δέος και με τη δράση τους αγκάλιαζαν όλη την υφήλιο, αλλά επιχειρήσεις. Την εβδομάδα όμως που πέρασε στα θύματα της οικονομικής κρίσης έπαψαν να συγκαταλέγονται μόνο αυτές και για πρώτη φορά συμπεριλήφθηκαν ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη. Συγκεκριμένα, η Ισλανδία των 315.000 κατοίκων που πέρασε, και για τα καλά μάλιστα, τον Ρουβικώνα της χρεοκοπίας, αλλά απλά της δόθηκε χάρη, όπως ακριβώς μένουν πάντα εκτός φυλακής οι μεγάλοι χρεώστες όσα οικονομικά εγκλήματα κι αν έχουν κάνει μόνο και μόνο για να τακτοποιήσουν τις οφειλές τους. Έτσι και η Ισλανδία, την οποία πριν λίγους μήνες χαρακτηρίζαμε καναρίνι στη στοά ορυχείων. (του Λ. Βατικιώτη, αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΠΡΙΝ 12/10/2008)

Στις 21 Οκτωβρίου, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Ενέργειας, γνωστού ως CΕRΝ, με την παρουσία επισήμων των συμμετεχουσών χωρών τα πάντα θα είναι έτοιμα για την έναρξη της συνολικής λειτουργίας του πιο μεγάλου, δαπανηρού, φιλόδοξου και ασύλληπτου για την κοινή λογική πειράματος που πραγματοποιείται στον χώρο της φυσικής. Το πείραμα θα διαρκέσει 10 ολόκληρα χρόνια. Μια δοκιμή κατά την οποία σωματίδια κινήθηκαν κατά τη φορά του ρολογιού, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στις αρχές του Αυγούστου. H τελευταία δοκιμή κατά την οποία μια δέσμη σωματιδίων κινήθηκε με φορά αντίθετη από αυτήν του ρολογιού για περίπου 3 χιλιόμετρα πραγματοποιήθηκε στο τέλος του περασμένου μήνα και όπως δήλωσε ο επικεφαλής του προγράμματος Λιν Έβανς, «δεν παρουσιάστηκε ούτε ένα πρόβλημα». Οι δοκιμές κρίθηκαν απολύτως επιτυχείς. Έτσι στις 10 Σεπτέμβρη, σε βάθος περίπου 100 μέτρων από την επιφάνεια του ελβετικού εδάφους, η δέσμη σωματιδίων διέτερξε και τα 27 χιλιόμετρα. Ύστερα από 14 χρόνια προετοιμασίας, το υπόγειο πείραμα συνολικού κόστους 8 δις δολαρίων μέχρις ώρας, το οποίο από σύμπαντα τα μέσα επικοινωνίας αλλά και από την πλειοψηφία των επιστημόνων, ονομάζεται σαν πείραμα της Μεγάλης Έκρηξης από την οποία ισχυρίζονται ότι δημιουργήθηκε το Σύμπαν, είναι έτοιμο. (Του Α. Αναγνωστάκη)