ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΑΓΩΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ, ΤΟΥ «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ.

Στον κλάδο, όπως παντού, έχουν ξεκινήσει αθρόες απολύσεις στο όνομα της οικονομικής κρίσης. Η εργοδοσία ξεκινά από τις πιο ευάλωτες κατηγορίες (πχ εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δελτία παροχής υπηρεσιών), για να καταλήξει σε όλους τους εργαζόμενους. Πολλές εταιρείες που τα προηγούμενα χρόνια, έβγαλαν δισεκατομμύρια μέσα από την ασυλία που τους έδωσαν οι νόμοι και οι κυβερνήσεις, τώρα «πτωχεύουν», πετώντας στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους, που χάνουν τα δεδουλευμένα και τις αποζηαμιώσεις τους. Άλλες εταιρείες προχωρούν σε μείωση του προσωπικού και μη πληρωμές. Η αμοιβή με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών που συνεπάγεται για τον εργαζόμενο την ανασφάλεια του ελεύθερου επαγγελματία και την εργασιακή πειθαρχία του μισθωτού, μας καθιστά ευάλωτους στις απολύσεις και στην εργοδοτική τρομοκρατία. Ακόμα οι εργοδότες, ο ΣΕΒ και η Ε.Ε. θέλουν να προχωρήσουν στην κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας,

Οργανικό στοιχείο της προώθησης των απολύσεων αποτελεί η διαρκώς κλιμακούμενη, επίθεση απέναντι σε θεμελιώδη δικαιώματα, που εξελίσσεται στους τόπους δουλειάς. Ανοιχτοί εκβιασμοί («μισθός ή δουλειά»), μη εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων στο όνομα της «συγκράτησης» των απολύσεων, «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας με περικοπή μισθών, συστήματα παρακολούθησης των εργαζόμενων. Η εργοδοσία μιλάει για «εξωπραγματικές διεκδικήσεις», ακόμα και όταν διεκδικούμε τις νόμιμες συμβάσεις και τα κατοχυρωμένα από την εργατική νομοθεσία δικαιώματα. Εκφοβισμός και απολύσεις σε όσους εργαζόμενους δε σκύβουν το κεφάλι, προσπαθούν να οργανώσουν τη δράση στους χώρους δουλειάς ή υπερασπίζονται στοιχειώδη δικαιώματα τους. Παρά τις απολύσεις που γίνονται με το επιχείρημα πως «δεν υπάρχει δουλειά», εξακολουθεί η παραβίαση του νόμιμου ωραρίου, η δουλειά τα Σαββατοκύριακα, η εντατικοποίηση. Όλα αυτά γίνονται με την πλήρη αρωγή του κράτους, λόγω και των ανύπαρκτων ελέγχων από τις επιθεωρήσεις εργασίας στους χώρους δουλειάς.

Το ατομικό γραφείο, μικρά γραφεία 2-3 συνεργαζόμενων μηχανικών δέχονται εδώ και πολύ καιρό τεράστιες πιέσεις. Δεν είναι λίγα τα γραφεία που έκλεισαν ή υπολειτουργούν, που συνθλίβονται στον ανταγωνισμό με τους μονοπωλιακούς ομίλους και τα μεγάλα τεχνικά γραφεία.

Εργολάβοι, κράτος και ιδιοκτησία κατάφεραν να μετατρέψουν τη δουλειά μας σε κουρελόχαρτα για σφραγίδες. Οι συμβάσεις παραχώρησης και τα ΣΔΙΤ έγιναν οδοστρωτήρες στις ελάχιστες αμοιβές, ο ν. 3316/05 λειτούργησε ανοικτά υπέρ της δημιουργίας ομίλων και στο χώρο της μελέτης ενώ η υποστελέχωση και η διαφθορά στο δημόσιο λειτούργησαν επίσης για λογαριασμό των μεγαλοκαρχαριών. Η οικονομική κρίση, το νέο φορολογικό, η κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών, , οι πιστοποιήσεις, αναμένεται να δώσουν την χαριστική βολή στη φιγούρα του ανεξάρτητου – αυτοαπασχολούμενου μηχανικού που ξέραμε.

Παράλληλα εμφανίζεται ένα ρεύμα αυτοαπασχολούμενων πρακτικά ημι-άνεργων συναδέλφων, που εξαιτίας της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και της ανεργίας, παίρνουν αυτό το δρόμο αναγκαστικά. Το κράτος από τη πλευρά του ενισχύει αυτό το καθεστώς ημι-ανεργίας με διάφορα προγράμματα επιδοτήσεων ακριβώς επειδή η διόγκωση ενός στρατού από «εξωτερικούς» συνεργάτες του κακοπληρωμένου φασόν αποτελεί πάλι εξέλιξη πάλι υπέρ των εργοδοτών.

Οι αυτοαπασχολούμενοι το επόμενο διάστημα θα πρέπει να παλέψουν από κοινού με τους υπόλοιπους

εργαζόμενους μηχανικούς για να ανατρέψουν προς όφελός τους την κατάσταση στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων και παράλληλα να ανατρέψουν όλες τις αιχμές που σήμερα υποβαθμίζουν την αξία της δουλειάς μας και λειτουργούν προς όφελος της συγκεντροποίησης του κλάδου.

Αν εδώ και χρόνια όσοι εργαζόμαστε στο δημόσιο τομέα, βιώνουμε τις συνεχείς αλλαγές στη λειτουργία και τα χαρακτηριστικά του, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη στήριξη ΕΕ-ΔΝΤ- τραπεζών, εξαπολύει τη μεγαλύτερη, επίθεση εναντίον των εργαζομένων. Κάθε χτύπημα στο δημόσιο τομέα είναι ο πιλότος για να επεκταθεί και στον ιδιωτικό τομέα, με στόχο την συνολική υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και στους δύο.

Το τελευταίο διάστημα, αυτό που αντιμετωπίζουμε ιδιαίτερα στις ΔΕΚΟ είναι μια σημαντική μείωση μισθών του έμπειρου και αυξημένης ειδίκευσης προσωπικού, και καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά γίνονται για να φιγουράρουν ως πιο εύρωστες οι επιχειρήσεις στα διάφορα forum του εξωτερικού, όπου ανακοινώνονται οι αποκρατικοποιήσεις. Απολύονται συμβασιούχοι που δούλεψαν επί δεκαετίες και ειδικευτήκαν για λογαριασμό των ΔΕΚΟ για να πάνε να εργαστούν επί πινακίου φακής στους ομίλους που λυμαίνονται υπεργολαβίες στο πλαίσιο πλήρους διάλυσής και ιδιωτικοποίησης των οργανισμών.

Η πλειοψηφία των μηχανικών δημοσίων υπαλλήλων δε νοιώθει ότι τα συμφέροντά της μπορούν να υποστηριχθούν μέσα από την ΕΜΔΥΔΑΣ καθώς κυριαρχεί η υποταγή στο «εφικτό», η συντεχνιακή αντίληψη, η αποδοχή των ελαστικών σχέσεων, η λογική της συναίνεσης στο όνομα του ενιαίου στρώματος των μηχανικών και του συμβιβασμού με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Αντιθέτως, απουσιάζει η διάθεση για στήριξη όσων διεκδικούν να ζουν και να εργάζονται με αξιοπρέπεια, για όσους αντιστέκονται στο χρηματισμό και τα φαινόμενα διαφθοράς στον κλάδο, οδηγώντας τους συναδέλφους στην ατομική στάση ή παραίτηση.

Όσοι σήμερα τελειώνουν τις σπουδές, αναζητώντας δουλειά αντιμετωπίζουν τα αποτελέσματα σκληρών αναδιαρθρώσεων αλλά και τις συνέπειες μιας κρίσης για την οποία οι ίδιοι δεν ευθύνονται καθόλου. Παρόλο το κυνήγι προσόντων, νιώθουν απροετοίμαστοι στις πραγματικές γνωσιακές αναγκαιότητες της δουλειάς γιατί το πανεπιστήμιο με την εξειδίκευση τους έμαθε τελικά τα πάντα γύρω από το τίποτα.

Μένουν άνεργοι για μήνες και αντί το κράτος να τους στηρίζει με απαλλαγή από το ΤΣΜΕΔΕ, τους ωθεί με επιδοτήσεις σε μια δήθεν επιχειρηματικότητα. Όσοι φτάνουν στη συνέντευξη, έρχονται αντιμέτωποι με εργοδότες πρόθυμους να τους ξεζουμίσουν σε ατέλειωτες ώρες εργασίας επιστρέφοντας σε εποχές που κανείς εργάζονταν άμισθος για περισσότερα από τρία χρόνια. Ο αποφασιστικός αγώνας της νεολαίας που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια, δείχνει τον δρόμο. Είναι στοίχημα αν ο ριζοσπαστισμός αυτός θα συμβάλλει στην ενίσχυση των συλλογικών μορφών πάλης, των σωματείων, μιας άλλης καθημερινότητας αλληλεγγύης στους χώρους δουλειάς, συμβάλλοντας στο ξημέρωμα μιας πιο διεκδικητικής περιόδου στο κλάδο.

Τα τελευταία χρόνια οι τεχνικές εταιρείες, μετά τους τεράστιους τζίρους από τα ολυμπιακά και τα μεγάλα δημόσια έργα (με τις τεράστιες υπερβάσεις στους προϋπολογισμούς τους), επεκτάθηκαν σε νέους κερδοφόρους τομείς, όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι συμβάσεις παραχώρησης, η πώληση ακινήτων μεγάλης αξίας, η επέκταση τους στο εξωτερικό. Την περίοδο αυτή συντελέστηκε η αλλαγή των όρων παραγωγής των τεχνικών έργων με βασικό χαρακτηριστικό την ιδιωτικοποίηση, με τις συμβάσεις παραχώρησης, τα ΣΔΙΤ και άλλες μορφές ιδιωτικοποίησης.

Η κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δεν είναι αμέτοχες! Όλα αυτά τα χρόνια με «δύναμη κρούσης» την ΟΝΕ και τον περιορισμό των ελλειμμάτων, πάγωσαν τα δημοσία έργα, για να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση. Ακλουθούν μια πολιτική που ανάγει σε κριτήριο και μέτρο για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών την ιδιωτική κερδοφορία, που ενισχύει τον ανταγωνισμό, τις εξαγορές εταιρειών και τη γιγάντωση των μεγαλύτερων κατασκευαστικών ομίλων, που παρά ά την κρίση αυξάνουν την κερδοφορία τους.

Στις εταιρείες τηλεπικοινωνιών εμφανίστηκαν πολύ πριν την κρίση, οι μαζικές απολύσεις και τα κλεισίματα εταιρειών. Αποτελούν συνέπειες της «απελευθέρωσης» της επικοινωνιών, της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ και της έντασης του ανταγωνισμού στους κόλπους του κεφαλαίου στον κλάδο. Όλα τα προηγούμενα χρόνια συσσώρευσαν τεράστια κέρδη, με την προώθηση των νέων τεχνολογιών.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την ουσιαστική συναίνεση ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και οι τραπεζίτες, προχωρούν σε μια ιστορικών διαστάσεων επίθεση. Μας λένε ότι η κρίση είναι ‘δημοσιονομική’, ιδιαίτερα στη χώρα μας, και αφορά τα δημόσια ελλείμματα. Ότι ‘έχουμε χρέη’, ότι ‘πρέπει να κάνουμε θυσίες για να μη χρεοκοπήσει η οικονομία μας’. Όμως η κρίση δεν είναι δημοσιονομική. Είναι συνολική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Τα ελλείμματα, που διογκώθηκαν από τη χαριστική πολιτική απέναντι στις τράπεζες και στην εργοδοσία, τώρα «οφείλουν» να μειωθούν στο 3%, πράγμα αδύνατον, εκτός εάν πέσει κάτω από το όριο της φτώχειας το σύνολο του κόσμου της εργασίας.

Οι δυνάμεις του συστήματος χρησιμοποιούν την ιδεολογική τρομοκρατία για τα ελλείμματα και τη χρεοκοπία, την οικονομική βία του κεφαλαίου για το πέρασμα αυτής της πολιτικής. Η ιδεολογική τρομοκρατία, συνδέεται με τις πιέσεις των ισχυρών χωρών της Ε.Ε. και παγκοσμίως για μετακύλιση των βαρών της κρίσης στις πιο αδύναμες χώρες (και στους εργαζόμενους τους). Συνδέεται όμως και με την πάλη ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» που πρέπει οπωσδήποτε να πειστεί για την εθνική συναίνεση στις σκληρές θυσίες. Το βέβαιο είναι ότι με τη συνέχιση αυτής της πολιτικής και το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης κινδυνεύουμε με τη μαζική χρεοκοπία των εργαζομένων. Αναδεικνύεται ακόμα πώς η ΕΕ δεν αποτελεί ασπίδα προστασίας από την κρίση, αλλά αντίθετα μηχανισμό περαιτέρω όξυνσης της, σε βάρος των εργαζόμενων.

Τα μέτρα δεν είναι προσωρινά, δεν αφορούν την τριετία και τη μείωση του ελλείμματος, αλλά προβλέπουν στρατηγικές, και μόνιμες αναδιαρθρώσεις. Ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, νέοι γύροι λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, απολύσεις είναι τα μέτρα που θα επιδιωχθεί να παρθούν το επόμενο διάστημα. Η υπαγωγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μαζί με την στενή επιτήρηση της ΕΕ, θα αποτελέσει ένα ιστορικό πισωγύρισμα, με αιχμή δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο Τομέα και την πλήρη ασυδοσία των εργοδοτών.

Με τα νέα μέτρα, περίπου το 30% με 36% του εισοδήματος όσων μηχανικών δουλεύουν με δελτίο θα αποδίδεται πλέον σε άμεσους φόρους και ΦΠΑ πριν καν καταναλωθεί, για να ξαναπληρώσει ΦΠΑ και ειδικούς φόρους. Η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι πρόκειται περί δικαιοσύνης υπέρ των ασθενέστερων. Ξαφνικά μισθωτοί, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, κάθε είδους εργοδότες, εισοδήματα από Ανώνυμες Εταιρίες και τράπεζες συμμετέχουν ισότιμα στην φορολογική κλίμακα.

Η κυβέρνηση είχε για μια ακόμη φορά συμπαραστάτη την ηγεσία του ΤΕΕ και τις κυρίαρχες παρατάξεις του. Για μήνες καλλιεργούσαν κλίμα αναμονής με δήθεν διαπραγμάτευσης του ύψους των συντελεστών. Παρακαλούσαν για μια συνάντηση με τη κυβέρνηση «για να την πείσουν», όταν αυτή είχε ήδη κάνει σαφείς τις προθέσεις της. Στο τέλος βέβαια δεν κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν ούτε ένα ψιχίο. Φυσικά δεν είπαν λέξη για τη μείωση του αφορολόγητου ορίου, την αύξηση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων, την προκλητική μείωση της φορολογίας στο κεφάλαιο.

Εμείς δεν διεκδικούμε μέσα από κανένα διάλογο να πείσουμε την κυβέρνηση για το δίκιο μας. Θα απαντήσουμε μαζί με όσους πλήττονται και θα πληγούν από αυτή την πολιτική και θα παλέψουμε να την ανατρέψουμε.