Είναι γνωστό πλέον ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να επιτύχει τους στόχους του Π.Σ.Α. και μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων. Σε αυτή την κατεύθυνση έχει ήδη ψηφίσει την (πρώτη) αύξηση των φόρων στα καύσιμα, ενώ προχωράει και στην υλοποίηση του δεύτερου πακέτου που προβλέπει νέα αύξηση των φόρων στα καύσιμα, αύξηση του Φ.Π.Α., των φόρων σε τσιγάρα και ποτά, επιβολή φόρων στο ρεύμα και στα είδη πολυτελείας και κατάργηση της ευνοϊκής φορολόγησης στο πετρέλαιο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ρεύματος.

Η αύξηση του φόρου στα καύσιμα ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κερδοσκοπήσουν οι επιτήδειοι σε βάρος των καταναλωτών αφού είχε προαναγγελθεί και έτσι είχαν την ευκαιρία όλοι οι κρίκοι της εμπορίας να στοκάρουν ποσότητες καυσίμων, τις οποίες την επόμενη μέρα διέθεταν πλέον με καπέλο πολύ μεγαλύτερο από την αύξηση του φόρου. Τα Μ.Μ.Ε. περιορίστηκαν μόνο στη κερδοσκοπία που παρατηρήθηκε στα βενζινάδικα, αφήνοντας για μία ακόμα φορά στο απυρόβλητο τους μεγαλοκαρχαρίες του κυκλώματος, δηλ. τα διυλιστήρια και τις εταιρίες εμπορίας.

Αναλύοντας τις δύο διαδοχικές αυξήσεις παρατηρούμε ότι προβλέπει αύξηση φόρου στην βενζίνη κατά €0,20 (0,12+0,08) το λίτρο και στο πετρέλαιο κίνησης κατά €0,08 (0,05+0,03) το λίτρο. Αν προσθέσουμε και τον Φ.Π.Α., τότε η συνολική επιβάρυνση είναι €0,24 και €0,10 αντίστοιχα. Σύμφωνα με τις εκθέσεις του γενικού λογιστηρίου τα προσδοκώμενα έσοδα είναι €1,55 δις, €1,20δις από τη βενζίνη και €350εκ. από το πετρέλαιο.

Αναλύοντας από ταξική σκοπιά τα δεδομένα αυτά πρέπει να πούμε ότι πετρελαιοκίνηση έχουν τα φορτηγά των επιχειρήσεων και τα μεγάλα κυβισμού ΙΧ των καπιταλιστών, τα οποία επιβαρύνονται μόλις με το 22,71% της αύξησης του φόρου. Αντίθετα το συντριπτικό 77,29% φορτώνεται στα βενζινοκίνητα οχήματα, από τα οποία το μεγαλύτερο ποσοστό ανήκει σε λαϊκά νοικοκυριά, των οποίων η συνήθης κατανάλωση συνεπάγεται μηνιαία επιβάρυνση 20-50€ και ετήσια επιβάρυνση 240-600€. Αυτή είναι μόνο η άμεση επιβάρυνση που υφίστανται οι εργαζόμενοι πληρώνοντας τις αυξημένες τιμές στο βενζινάδικο, γιατί ακολουθεί και η έμμεση, λόγο της αύξησης των μεταφορικών και του κόστους λειτουργίας των επιχειρήσεων, τα οποία θα ενσωματωθούν στο κόστος των εμπορευμάτων και θα πληρωθούν και πάλι από τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα.

Η συνολική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων υπολογίζεται σε 1,3 δις €. Από τη αύξηση των συντελεστών Φ.Π.Α. τα προσδοκώμενα έσοδα ανέρχονται στα 1,4 δις €. Αυτό θα σημάνει αυξημένο κόστος ζωής για κάθε λαϊκό νοικοκυριό 10-30€ το μήνα ή 120-360€ το χρόνο. Από μελέτες προκύπτει ότι τα νοικοκυριά με εισόδημα μέχρι €2800 επιβαρύνονται με το 60% του συνολικού Φ.Π.Α. ενώ τα νοικοκυριά με εισόδημα πάνω από €2800 με το 40%του συνολικού Φ.Π.Α., δηλαδή από τα προσδοκώμενα έσοδα το ποσό των840εκ. € θα πλήξει και πάλι τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα.

Είναι επίσης απόλυτα σίγουρο ότι, όπως στην περίπτωση των καυσίμων, έτσι και στην περίπτωση του Φ.Π.Α. θα υπάρξει και κερδοσκοπική ανατίμηση των εμπορευμάτων, η οποία θα πλήξει ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους.

Η αύξηση του φόρου στα προϊόντα καπνού θα φέρει νέα έσοδα ύψους350εκ€, και οι επιπλέον φόροι στα οινοπνευματώδη άλλα 80 εκ.€. Από αυτά υπολογίζεται ότι τα 270 εκ. € θα επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Αλλά και η επιβολή φόρου στο ρεύμα σε συνδυασμό με την κατάργηση της ευνοϊκής φορολόγησης στο πετρέλαιο που χρησιμοποιείται γιατ ην παραγωγή ρεύματος θα προσφέρουν επιπλέον έσοδα 267 εκ.€. από τα οποία σύμφωνα με υπολογισμούς τα 200εκ.€ θα πληρώσουν και πάλι τις λαϊκές μάζες είτε άμεσα μέσω των λογαριασμών, είτε έμμεσα μέσω της αύξησης της τιμής των εμπορευμάτων.

Σε όλους τους παραπάνω φόρους πρέπει να προσθέσουμε και το ....αστρονομικό ποσό των 120 εκ € που αναμένεται να αποφέρει η επιβολή του φόρου πολυτελείας. Τόσο τολμηρά και στοχευμένα μέτρα παίρνει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Το σύνολο των παραπάνω έμμεσων φόρων που θα εισπραχθούν ανέρχεται σε 3,7 δις € και από αυτά τα 2,6 δις € θα επιβαρύνουν είτε άμεσα είτε έμμεσα τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα και μόλις τα 1,1 δις€του καπιταλιστές δηλ. 70% και 30% αντίστοιχα.

Αυτό δείχνει και τον δρόμοτων διεκδικήσεων όταν αγωνίζεται κανείς από την σκοπιά της εργατικής πολιτικής.

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΜΜΕΣΩΝ ΦΟΡΩΝ ΠΟΥ ΠΛΗΤΤΟΥΝΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.

Αυτή και μόνο μπορεί να είναι η απάντηση των εργαζομένων στα πλαίσια του συστήματος, μέχρι την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Ειδικά για τον Φ.Π.Α. πρέπει να επισημάνουμε ότι επειδή επιρρίπτεται από την μία επιχείρηση στην άλλη, και επειδή η κάθε επιχείρηση αποδίδει μόνο τη διαφορά του Φ.Π.Α. που εισπράττει μείον τον Φ.Π.Α. που πλήρωσε, υπάρχουν άπειροι τρόποι κλοπής του Φ.Π.Α. Αυτό είναι γνωστό σε όλους και δεν είναι κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα, οι μεγαλύτερες απάτες γίνονται στις χώρες του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. Το παραδέχονται άλλωστε και οι ευροφωστήρες, οι οποίοι αδυνατούν να ελέγξουν τις απάτες του Φ.Π.Α. Το αποτέλεσμα είναι ποτέ να μην εισπράττονται τα αναμενόμενα έσοδα και για τα ελλείμματα να καλούνται και πάλι οι εργαζόμενοι να βάλουν το χέρι στη τσέπη. Πληρώνουμε τον Φ.Π.Α. ουσιαστικά δύο φορές μία κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι και δεύτερη φορά με τη λιτότητα αφού κανένα κράτος δεν έχει καταφέρει να πατάξει τις απάτες με τον Φ.Π.Α.

Για τον λόγο αυτό, και επιπλέον επειδή ο Φ.Π.Α. ρυθμίζεται από ευρωπαϊκούς νόμους, είναι φόρος της Ε.Ε., οι φορείς της εργατικής πολιτικής πρέπει να έχουν σα στόχο ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ, και σαν αμυντικό στόχο απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε και σαν επιθετικό στόχο στα πλαίσια της διάλυσης της Ε.Ε.

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ