Αντίθετα, αποδέχεται, νομιμοποιεί και γενικεύει την ελαστική εργασία

  Ψευδεπίγραφος είναι ο τίτλος του προσχεδίου νόμου για τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, κα­θώς όχι μόνο «εγγυήσεις κατά της εργασιακής α­νασφάλειας» δεν προσφέρει, αλλά... εγγυημένα την προάγει και την κάνει μόνιμο καθεστώς εργα­σιακής ζούγκλας.

H πολυδιαφημιζόμενη κατάρ­γηση του δελτίου παροχής υπηρεσιών, που το προτιμούν οι εργοδότες -κατά κόρον και του κλά­δου μας-, αφού απαλλάσσονται από ασφαλιστι­κές εισφορές, δώρα, επιδόματα κ.ά., και μπορούν να απολύουν χωρίς κόστος, όποτε το επιθυμούν, αποδείχθηκε ένα καλό τρικ που έπαιξαν τα MME για να εξωραΐσουν ένα κατάπτυστο αντεργατικό νομοσχέδιο.

H νέα διάταξη περί τεκμηρίου εξαρτημένης εργα­σίας που προτείνεται, απαιτεί δύο προϋποθέσεις: την ύπαρξη σύμβασης 3 συνεχών μηνών και κυ­ρίως την αποκλειστικότητα και κύρια απασχόλη­ση στον ίδιο εργοδότη. Όμως, το βάρος της από­δειξης σε αυτή την περίπτωση αφορά τον ίδιο τον εργαζόμενο κι όχι τον εργοδότη. Αυτή η διάταξη ί­σχυε και με τον 2639/98, χωρίς το προαπαιτούμε­νο των 3 μηνών, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να αποτελεί δικλίδα ασφαλείας για τον απασχολού­μενο, καθώς ο εργοδότης μπορεί να διακόπτει πριν την έλευση του τριμήνου, τη συνεργασία του και να την ξαναρχίζει με τον ίδιο ή με άλλον «συ­νεργάτη».

Το νομοσχέδιο «σκουπίζει», όμως, και όλες τις άλ­λες μορφές ευέλικτης εκμετάλλευσης, εισάγο­ντας ειδικές ρυθμίσεις διευκόλυνσης μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε μερική, εκ περι­τροπής κ.ά. Στην εποχή της κρίσης (αλλά και γενι­κώς... αναδουλειάς), «ο εργοδότης μπορεί, αντί καταγγελίας της σύμβασης εργασίας, να επιβάλει σύστημα εκ περιτροπής απασχόλησης στην επι-χείρησή του», με μόνο περιορισμό στη διάρκειά της, κατά το ημερολογιακό έτος (6μηνο), χωρίς να αποκλείεται να συνεχίζεται (μέχρι και ένα ακόμη εξάμηνο) και στο επόμενο ημερολογιακό έτος. Υπάρχει πρόβλεψη ότι, εφόσον παραστεί ανάγκη για πρόσθετη εργασία πέρα από τη συμφωνηθεί­σα, «ο εργαζόμενος έχει υποχρέωση να την παρά­σχει». Εδώ η σημαντική είδηση είναι ότι η μερική απασχόληση με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δι­καίου επεκτείνεται πλέον και στις ΔΕΚΟ - δημό­σιες επιχειρήσεις, οργανισμούς και λοιπούς φο­ρείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, δηλαδή το ί­διο το κράτος πρωτοστατεί στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων! Μια άλλη ευεργετική για την εργοδοσία διάταξη, εν καιρώ κρίσης, είναι η δυνατότητα, αντί των α­πολύσεων, της εφαρμογής του μέτρου της διαθε­σιμότητας με όριο το τρίμηνο ανά έτος, όπου ο ερ­γαζόμενος θα χάνει το μισό μισθό του. H κυβέρνηση νομιμοποιεί πλήρως τις δουλεμπο-ρικές εταιρείες προσωρινής απασχόλησης των Οικονομάκηδων και Σία (βλ. εργοδότης της Κ. Κούνεβα). H διάρκεια του δανεισμού αυξάνεται α­πό 8μηνη σε 10μηνη, ενώ εισάγεται εξαίρεση για ανώτατη διάρκεια 18μηνου. Επαναρυθμίζεται το καθεστώς της διευθέτησης του συνολικού εργάσιμου χρόνου, όπου διατηρεί­ται η 4μηνη και 12μηνη διευθέτηση και εισάγεται η δυνατότητα κλαδικών και επιχειρησιακών συμβά­σεων με περιεχόμενο διευθέτησης, μια εξέλιξη που ίσως προσφέρει στην εργοδοσία τη δυνατό­τητα προσφυγής στον ΟΜΕΔ και επιβολής μέσω ςΣε μιας τέτοιας διευθέτησης. Συγκεκριμένα, θα επιτρέπεται για μία χρονική περίοδο (περίοδος αυξημένης απασχόλησης) ο εργαζόμενος να α­πασχολείται δύο ώρες την ημέρα επιπλέον των ο­κτώ ωρών, με τις επιπλέον των 40 ώρες εργασίας την εβδομάδα να αφαιρούνται απλώς από τις ώ­ρες εργασίας μιας άλλης χρονικής περιόδου (πε­ρίοδος μειωμένης απασχόλησης) ή έστω να επι­στρέφεται με ρεπό, κι όχι βέβαια να αμείβεται πα­ραπάνω ως υπερωρία για τον εργαζόμενο. Συνοψίζοντας, θα λέγαμε ότι το νομοσχέδιο είναι ένα καλό... εγχειρίδιο αρωγής της εργοδοσίας σε καιρό κρίσης, που πρέπει να μας βρει απέναντί του, όπως και το σύνολο της αντεργατικής πολιτι­κής που προωθείται από την κυβέρνηση. H απά­ντηση είναι αγώνας όλων των εργαζομένων ενά­ντια στην ελαστική εργασία κάθε μορφής, για πλήρη, σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους.