| |
|
 |
| |
|
Ποσοι μας βλεπουν; |
|
Έχουμε 5 επισκέπτες online |
|
|
| |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή,
διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα
παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας
χρήσης Creative
Commons Attribution-ShareAlike License version 2.0, εκτός αν σημειώνεται
διαφορετικά από τον δημιουργό τους.
|
Το νέο site είναι φτιαγμένο με λογισμικό ανοιχτού κώδικα CMS Joomla!
|
|
|
ΛΑΡΚΟ: ΔΥΟ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ |
|
|
|
|
04.09.09 |
|
ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ-ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Βαριές και οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της ΛΑΡΚΟ και της συνδικαλιστικής ηγεσίας γενικότερα. Τόσο οι εργαζόμενοι στις υπεργολαβίες, όσο και οι φερόμενοι ως ‘’αυτο-απασχολούμενοι’’ με ασφάλιση ΤΕΒΕ, δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά από τα σωματεία τους, αναλαμβάνοντας έτσι βαρύ μερίδιο ευθύνης για την διάσπαση και τον κατακερματισμό των εργαζόμενων που επιδιώκει η εργοδοσία. Την ίδια στιγμή και ενώ η αγωνία των εργατών είναι στο αποκορύφωμα, τα σωματεία του χώρου, αντί να συμβάλλουν στην αγωνιστική συσπείρωση των εργαζομένων στις μονάδες της ΛΑΡΚΟ και να στηριχτούν σε μια μάχιμη εργατική αλληλεγγύη από άλλες μεταλλουργικές μονάδες, επιδιώκουν με χυδαίο τρόπο την μετατροπή των εργαζομένων σε άβουλη εκλογική πελατεία. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, κάθε δύο μέρες σκοτώνεται και ένας εργάτης.
Δύο εργάτες κάηκαν ζωντανοί στο βωμό του κέρδους. Επτά ακόμη τραυματίες οι δύο πολύ σοβαρά. Αυτός είναι ο πικρός απολογισμός δύο εκρήξεων στη ΛΑΡΚΟ μέσα στο Αύγουστο σε διαφορετικές μέρες.
Ένας 38χρονος πατέρας τεσσάρων παιδιών κάηκε ζωντανός στις 2 Αυγούστου, όταν μετά από απανωτές εκρήξεις στην ηλεκτροκάμινο τον περιέλουσε καυτό μέταλλο και σκουριά. Άλλοι τρεις συνάδελφοί του τραυματίστηκαν ενώ προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν. Στις 26 Αυγούστου, ένας ακόμη 25χρονος εργαζόμενος σκοτώθηκε και τέσσερις συνάδελφοί του τραυματίστηκαν, οι δύο είναι σοβαρά, όταν μία από τις ηλεκτροκαμίνους τρύπησε και η πυρακτωμένη λάβα έπεσε πάνω στους εργαζόμενους. Τα εργατικά αυτά εγκλήματα έρχονται να προστεθούν στο μεγάλο κατάλογο εργατικών εγκλημάτων που έχουν συμβεί στη ΛΑΡΚΟ από τη μέρα της λειτουργίας της, αλλά και συνολικά στους τόπους δουλειάς. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, κάθε δύο μέρες σκοτώνεται και ένας εργάτης. Μέσα στο 2008 σκοτώθηκαν στους χώρους δουλειάς 146 εργάτες, ενώ τα εργατικά θανατηφόρα «ατυχήματα» από τις αρχές του 2009 ανέρχονται σε τουλάχιστον 53.
Για «τυχαίο περιστατικό στα πλαίσια του στατιστικού κανόνα» έκανε λόγο προς τηλεοπτικά μέσα, με απύθμενη προκλητικότητα, η διοίκηση της ΛΑΡΚΟ, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι για την εργοδοσία ο θάνατος ενός εργάτη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα στατιστικό συμβάν.
Μόνο που τα γεγονότα δείχνουν ότι είναι ένα ακόμα στυγνό έγκλημα κατά της εργατικής τάξης, προς χάριν της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η κατάσταση στη ΛΑΡΚΟ το επιβεβαιώνει. Το εργοστάσιο, με μεγαλύτερους μετόχους το ελληνικό δημόσιο, τη ΔΕΗ και την Εθνική Τράπεζα, βρίσκεται εδώ και χρόνια σε διαδικασία πώλησης σημαντικού ποσοστού του, με αποτέλεσμα, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, να παραμελείται και κάθε πρόβλημα να πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους ίδιους. Έχει οδηγηθεί από τη διοίκηση και τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε συνειδητή απαξίωση και υποβάθμιση, με σκοπό να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του και να πουληθεί στο άμεσο μέλλον. Αυτό έχει τραγικές επιπτώσεις στις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας, καθώς γίνονται διαρκείς περικοπές στο προσωπικό, στους μισθούς, αλλά και στις δαπάνες που σχετίζονται με τη συντήρηση και τα μέτρα ασφάλειας στο εργοστάσιο. Την ώρα που η ΛΑΡΚΟ παραμένει κλειστή, λόγω του δεύτερου θανατηφόρου δυστυχήματος μέσα σε λίγες ημέρες, δόθηκαν στη δημοσιότητα από το υπουργείο Οικονομίας τα ονόματα των επτά επιχειρήσεων, καθώς και δύο που θέλησαν να μη γίνει γνωστό το όνομά τους, που κατέθεσαν μη δεσμευτικές προσφορές για την εξαγορά του 25% των μετοχών της ΛΑΡΚΟ που ανήκει στο ελληνικό δημόσιο, ενώ συνεδρίασε για το θέμα και η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων. Από τις προαναφερόμενες εταιρείες οι τρεις είναι ελληνικές, οι δύο αποτελούν ισχυρούς μεταλλευτικούς «παίκτες», οι δύο είναι ‘’άγνωστοι’’ (!), ενώ οι άλλες δύο είναι εταιρείες «βιτρίνες» και θεωρείται ότι πίσω από αυτές βρίσκονται άλλες εταιρείες του κλάδου. Συγκεκριμένα η ΑΚΤΩΡ είναι ο κατασκευαστικός βραχίονας της εισηγμένης εταιρείας ΕΛΛΑΚΤΩΡ, η Ελληνική Χαλυβουργία συμφερόντων του κ. Μάνεση, η εισηγμένη Μυτιληναίος καθώς και οι δύο ισχυροί διεθνείς «παίκτες» η ολλανδική Cunico Pesources που είναι παραγωγός νικελίου -μικρότερος σε μέγεθος από τη ΛΑΡΚΟ- και η ελβετική Glencore που είναι καθετοποιημένος μεταλλευτικός όμιλος."
Ο πρώτος εργάτης που βρήκε τραγικό θάνατο δούλευε στις εργολαβίες, όπως και εκατοντάδες συνάδελφοί του στη ΛΑΡΚΟ. Τεράστιες είναι οι ευθύνες της διοίκησης της ΛΑΡΚΟ, που επιδιώκει το καθεστώς των εργολαβιών να εξαπλωθεί γιατί μειώνει το κόστος της εργατικής δύναμης. Σύμμαχοι της ΛΑΡΚΟ οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν και εφάρμοσαν το σχετικό νόμο για τις εργολαβίες. Όποιος από το μόνιμο προσωπικό του εργοστασίου συνταξιοδοτείται, αντικαθίσταται από εργαζόμενο σε εργολάβο. Από τους 500 περίπου εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ οι 250 δουλεύουν μέσω εργολάβων, ενώ και από αυτούς χρόνια έχει να περάσει το κατώφλι του εργοστασίου νέος εργαζόμενος. Αντίθετα, απολύθηκαν 120 την περασμένη χρονιά. Οι εργαζόμενοι στις εργολαβίες εργάζονται στη βαριά βιομηχανία ανειδίκευτοι, χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση, ενώ ανακυκλώνονται συνεχώς, δεν προλαβαίνουν να αποκτήσουν εμπειρία και εξοικείωση με τη δουλειά. Ο ανώτερος μισθός τους φτάνει τα 1.000 ευρώ, ενώ πρόσφατα είχαν δύο μήνες απλήρωτοι. Εκτός όμως από την αθλιότητα των υπεργολαβιών, στη ΛΑΡΚΟ, δεκάδες εργάτες απασχολούνται ως αυτό-απασχολούμενοι (!), με ασφάλιση στο ΤΕΒΕ, χωρίς κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα.
Λίγες μέρες έπειτα από το πρώτο θανατηφόρο εργατικό ατύχημα σε έγγραφο-κόλαφο που έστειλε η Επιθεώρηση Μεταλλείων Νοτίου Ελλάδος (ΕΜΝΕ) προς το υπουργείο Ανάπτυξης, περιγράφονται τα σοβαρά προβλήματα αποδυνάμωσης του ελεγκτικού μηχανισμού, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως 10 μηχανικοί καλούνται να επιθεωρήσουν πάνω από 1.200 επιχειρήσεις μεταλλείων! Βαριές ωστόσο είναι και οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της ΛΑΡΚΟ και της συνδικαλιστικής ηγεσίας γενικότερα. Τόσο οι εργαζόμενοι στις υπεργολαβίες, όσο και οι φερόμενοι ως ‘’αυτο-απασχολούμενοι’’ με ασφάλιση ΤΕΒΕ, δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά από τα σωματεία τους, αναλαμβάνοντας έτσι βαρύ μερίδιο ευθύνης για την διάσπαση και τον κατακερματισμό των εργαζόμενων που επιδιώκει η εργοδοσία. Την ίδια στιγμή και ενώ η αγωνία των εργατών είναι στο αποκορύφωμα, τα σωματεία του χώρου, αντί να συμβάλλουν στην αγωνιστική συσπείρωση των εργαζομένων στις μονάδες της ΛΑΡΚΟ και να στηριχτούν σε μια μάχιμη εργατική αλληλεγγύη από άλλες μεταλλουργικές μονάδες, επιδιώκουν με χυδαίο τρόπο την μετατροπή των εργαζομένων σε άβουλη εκλογική πελατεία. Σε ημερίδα που διοργάνωσαν στις 3/9 μέσα στο εργοστάσιο, εκατοντάδες εργάτες καλέστηκαν να παρακολουθήσουν μια γελοία και αποκρουστική παρέλαση δεκάδων κυριολεκτικά βουλευτών, υποψηφίων βουλευτών, πολιτευτών (!), νομαρχών, δημάρχων και δημοτικών παρατάξεων από ΝΔ και κυρίως ΠΑΣΟΚ από τους νομούς Βοιωτίας και Εύβοιας. Από την φιέστα δεν έλειψε και ο Πρόεδρος της ΛΑΡΚΟ (!) που μίλησε επί μακρόν και προκλητικά, μπροστά και στους συγγενείς των νεκρών, την ίδια στιγμή που δεν δινόταν πεισματικά και παρά τις αντιδράσεις ο λόγος σε εργατικά σωματεία για να εκφράσουν την θέση τους και την αλληλεγγύη τους. Καθόλου βέβαια τυχαία οι εργάτες πολύ σύντομα αποχώρησαν εντελώς απογοητευμένοι. Μοναδικό στοιχείο αυτοπεποίθησης και αγωνιστικότητας, η έκκληση ενός συνδικαλιστή από το μεταλλείο της ΛΑΡΚΟ στην Εύβοια, να αναγνωρίσει το συνδικαλιστικό κίνημα τις βαριές ευθύνες και τα λάθη του, που συνίστανται όπως είπε αφενός στην εγκατάλειψη του πραγματικού αγώνα για το μεροκάματο έναντι του βολέματος και στην άρνηση υιοθέτησης της απλής και σοφής αγροτικής τακτικής ενάντια στις κουρούνες που επελαύνουν στους κήπους: ‘’Πρέπει να κρεμάσουμε δύο κουρούνες ανάποδα, για να αντιληφτούν οι υπόλοιπες τι τις περιμένει’’, τόνισε χαρακτηριστικά. Ακούει κανείς στην αριστερά; Ή ακόμη φαντασιώνονται με την ‘’ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος’’ κάτω από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ή περιορίζονται στην αποστειρωμένη λογική της συμβολικής κομματικής περιχαράκωσης αλά ΠΑΜΕ, χωρίς προώθηση μιας μαχητικής ενωτικής γραμμής ανάπτυξης νικηφόρων αποφασιστικών αγώνων; |
|
Τελευταία ανανέωση ( 04.09.09 )
|
|
|
|
